Historie
Reserveren
Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider
Al heel vroeg in de 16e eeuw was er sprake van handelsverkeer met veerschuiten tussen Amsterdam en Utrecht.
Het was in 1626 dat er werd besloten tot de aanleg van een "Zand- en Jaagpad" tussen Breukelen en Ouderkerk.
Over de paden konden paarden de handelsschuiten voorttrekken. Het handelsvervoer werd daardoor minder afhankelijk van de weersomstandigheden.
Al heel snel werd besloten hiervoor tol te heffen aan twee posten, te weten Nieuwesluis voor Utrecht en bij "de Voetangel" in de buurt van Amsterdam.
Aan de pachters van de tollen werd tevens het recht verleend tot het houden van een herberg. Zie hier de oorsprong van de eerste herberg ‘’De Voetangel’’
Herberg "de Voetangel" verleende niet alleen verzorgings- en overnachtingsmogelijkheden, maar zorgde tevens voor amusement in de vorm van (gok) spelen.
Als de klok van "de Voetangel" werd geluid wist men dat er een spelpartner in de herberg zat te wachten. Dit gaf weer aanleiding tot toestroming van boeren uit de omgeving.
Waar veel heren komen, komen uiteindelijk ook ‘dames’. En dit was een voedingsbodem voor vele woeste verhalen. Sommige meenden in herberg ‘’de Voetangel’’ een Satansoord te zien.
Dat het niet door iedereen op prijs werd gesteld blijkt uit het oude rijmpje: ‘’Hen, die in Taveernen verkeren en met deernen hoereeren sal de sancker verteeren’’.
Door de eeuwen heen hebben diverse pachters het voortbestaan van ‘’de Voetangel’’ verzekerd. Zoals gewoonlijk met de ups en downs van een veranderende maatschappij.
Het is vanaf het begin van de 20ste eeuw tot op heden dat de familie Leurs betrokken is bij het wel een wee van de ‘’de Voetangel’’. Omstreeks 1910 werkte Rijk Leurs er o.a. als zand- en grintschipper.
In 1915 kwam er een einde aan het gemeenschappelijk beheer van Utrecht en Amsterdam over het ‘’Zand & Jaagpad’’.
Gevolg van dit besluit was de opheffing van de tol en werd het huis ‘’de Voetangel’’ in 1916 in een veiling te koop aangeboden.
Rijk Leurs had bij de verkoop van de herberg de grond waarop deze stond en de fundamenten van het gebouw voor de som van fl. 700,- gekocht.
In 1925 bouwde de weduwe R. Leurs op het gedeelte van de fundamenten een turf- en kolenschuur.
Haar zonen Driekus en Manus hadden namelijk naast de zand- en grinthandel, een brandstoffenhandel op touw gezet.
In 1931 kocht Driekus Leurs de herberg en brandstoffenhandel, terwijl zijn broer Manus het schip met de zand- en grinthandel overnam.
Naast de brandstoffenhandel begon Driekus samen met zijn vrouw Lien in de herberg een café annex theehuis.
In deze kleine maar gezellige uitspanning kwam Wim Sonneveld regelmatig op bezoek als gast en huisvriend.
Richard Leurs, een zoon van Driekus, werd in januari 1968 formeel eigenaar van ‘’de Voetangel’’.
Door het stilaan wegvallen van de brandstoffenhandel besloot Richard met zijn vrouw Ans om van de horeca hun hoofdberoep te maken.
In 1974 vatten zij het plan op om de bouwvallig geworden herberg af te breken en te vervangen door een nieuw café restaurant.
Er verrees een nieuwe ‘’Voetangel’’ op een door geschiedenis gebonden plaats.
Richard en Ans Leurs bouwden het restaurant uit tot een succesvol bedrijf en hielden zich daarbij vast aan de oude principes; gemoedelijke gastvrijheid in een prachtig polderland.
Later in de tijd, in 1983, 2002 en 2006 volgden nog ingrijpende verbouwingen. En inmiddels is de 4e generatie Leurs ingetreden; dochter Conny en zoon Henk met zijn vriendin Sabine.